14.07.09. Hardangervidda

Eerst maar even tanken in Eidfjord. Om leeg te komen staan in de middle of nowhere is geen pretje. Vervolgens terug over de 7 en iets meer dan 15 km na ons rijdelijk verblijf, in de richting Geilo, vonden we de afslag van de enige weg die je met de auto op mag rijden. Op de hoek van de weg staat een gebouw: Trastolen. Het is een help-yourself tolweg. Briefje invullen, 50 kronen in een envelop met ingevulde gegevens en ticket voor de ruit. Het wijst zich vanzelf. Over de Hardangervidda lopen meerdere bewijzerde wandelwegen (nauw ja wegen) waar je niet vanaf mag. Je zou grandioos kunnen verdwalen want je hebt niet zo veel houvast.

Wat moet je van dit ruwe stukje Noorwegen zeggen op ruim 1200 meter hoogte. Foto 4.1 geeft een omgevingsbeeld. De meningen zullen van kale vlakte tot superlatieven lopen. Wij behoren tot de laatste. De stilte, de ongereptheid, de natuur. Wel zal je voor bloemetjes en mosjes op de knieen of op de buik moeten en de macrolens moeten steken want het is vaak millimeterwerk. Het gebied is op heel veel plekken ook wat drassig. Neem als je hier heen gaat wel wat tegen de muggen mee want als je even stil blijf staan zitten er soms horden om je heen. En dat betekent weer wat afvallers om dit gebied in te gaan. Aan het einde van het stuk, zo'n 15 km dat bereden mag worden, kom je op een meertje uit met een redelijke parkeerplaats van waar mensen uitvliegen om te gaan wandelen. Sommige wandelingen 5 tot 10 uur en anderte meerdere dagen van hut naar hut, want daarvan staan er meerdere in het gebied. Ook bepakte vissers die naar een ca 3 uur wandelen verder liggend meertje gaan om te gaan vissen en waarschijnlijk wel met een tentje een nachtje over blijven want dat kan ook nog in dit gebied. Voor de echte liefhebber een eldorado. Wij hebben het accent voor dit bezoek op de fotografie liggen en in de serie 4 vindt u daarvan een paar foto's. Het weer was overgens voortreffelijk. Niet te warm en droog en behoorlijk wat wolken. (foto 4.2-4.5)

Op de terugweg hebben we een korte wandeling bij het Sysenvatnet gemaakt.(foto 4.6) Een natuurlijk aangelegd meer dat als verzamelbak fungeert en vanwaar een tunnelsysteem naar de 20 km verder gelegen energiecentrale in Eidfjord gaat. Voor de liefhebber is die te bezoeken.

15.07.09 Eidsfjord

Richting Eidsfjord gereden om de Skykkjedalsfossen te bezoeken in het Simadal. De waterval is de hoogste van Noorwegen met een vrije val van 300 meter. Hij wordt echter volledig gecontroleerd/gereguleerd en heeft maar af en toe veel water. Aan het eind van de asfaltweg wordt je geacht je auto te parkeren en over een behoorlijk goede grindweg naar te waterval te wandelen. Er wordt 2 uur voor deze wandeling aangegeven. Nou kan je over het grindpad rijden en er staat geen uitgesproken verbod dus zijn er altijd luie varkens die de wandelaars dwarszitten en er snel heenjakkeren en weer terug. Het gebied is mooi, maar er was weinig water toen wij er waren. (foto 4.7) Wel is er een kleine maar ook hoge waterval vlak voor het einde van het dal die wel altijd water geeft. (foto 4.8).

Terug richting huis en bij Hjolme afgeslagen. De weg is spectalair, 15 km lang, maar erg smal en steil en al snel onverhard. Hij eindigt in een parkeerplaats en met een wandeling van 3 uur is dan de valurfossen, een waterval van 272 meter hoog met meerder cascades, te bezoeken. Half weg sloeg in notime het weer om en viel het water met bakken uit de hemel. Daarom maar gedraaid, hetgeen geen sinecure is op zo'n smal weggetje. De weg was al snel slippery genoeg. Foto 4.9 is een doorkijkje naar Hlomo voordat het begon te regenen

We vonden het mooi geweest en kijken tevreden terug op het bezoek aan de Hardangervidda. O ja er ligt nog wat sneeuw. Niet veel, maar toch, en van een afstand is de Hardanget jokulen te zien waar nog heel veel ligt.