Noorwegen Verslag8-Van Namsos naar Glomford

23.07.09 Transfer Namsos-Bronnoysund

Namsos zelf is een stad die niet zo spectaculair is. De haven wordt gedomineerd door de aanlegplaats van de Hurtigroute en voor de liefhebber zijn er een paar zaakjes waar je aan de havenkant kan eten/drinken. De betere zaken vindt je in het centrum. Volgens onze reisgids is er nog wat meer maar wij zijn niet verder gekomen dan een wandeling en een restaurant. Bij vertrek natuurlijk weer de 17 die nog wel een paar keer terug zal komen. Aan het einde van het meer Indrafolae de 770 opgegaan naar Rorvik en door het stadje gelopen. Oude herinneringen opgehaald. Uit Rorvik bij Ottersoy de kustweg opgezocht en aan het einde de 771 opgereden. Bij Bogen een stukje 802 en weer terug op de 17. Bij Solsta overvaren naar Vennesund en de 17 vervolgens naar Bronnoysund.

24.07.09 Transfer Bronnoysund-Sandnesjoen.

We hadden verwacht dat deze dag wederom in het teken van de ferry zou gaan staan. Het reisprogramma was slechts 100 km, maar er zaten 2 ferries in die noegwel eens problemen op kunnen leveren. De eerste ferrie met een frequentie van ca 1 uur en de 2^e met een frequentie eens in de 2 uur en rond de middag uren zelfs wat langer. In het hotel wist men ons op te beuren dat ze wel gasten hebben gehad met wachttijden van 4 tot 5 uur. In blijde verwachting op de dingen die zouden komen weer de 17 opgegaan. De eerste ferrie van horn naar Andalsvag liep voortreffelijk. Binnen 5 minuten op de boot, even wachten op de lijndienst en varen en 20 minuten later stonden we aan de overkant. Het stuk Andalsvag-Forvik is niet het meest interesaante stuk dat we gereden hebben. Links een beetje akkerland en af en toe de fjord en recht de kale bergen die dit gebied markeren en weinig bebouwing. Het hele eiland lijkt in forvik te wonen.. En dan de beruchte ferrie Forvik-Tjotta. Toen we kwamen aanrijden stond er weinig. De ferrie kwam aan en in notime zaten we op een nog noet eens half gevulde ferrie. Binnen 10 minuten na aanrijden voeren we weg en 1 uur later meerden we aan in Andalsvag. Ruim 4 uur eerder dan verwacht zaten we nog slechts 40 km van onze dagbestemming Sandnesjoen. Ondertussen zaten we weer in de regen dus even stoppen en heerlijk aan een fjord of bij een mooi uitkijkjpunt gaan zitten was niet zo aanlokkelijk.

In Alstauhaug hebben we het peter Das museum bezocht en een kijkje genomen in het middeleeuwse kerkje. Peter Das was een predikant-dichter die van 1647-1708 leefde. Voor wie literair/muzikaal geinteresseerd is de moeite waard. Het kerkje vinden wij niet zo spannend, maar oordeel zelf aan de hand van de foto.

Kort na dit bezoek rechts afgeslagen en parallel aan de 17 onderlangs de bergformatie de 7 zusters gereden. Helaas zaten een aantal toppen in de wolken. Wel erg vroeg kwamen we aan bij het hotel, maar de spullen konden naar binnen en wij zijn Sandnesjoen ingegaan om wat te eten, door het stadje te lopen en wat te winkelen en later op de middag nog een klein ritje gemaakt in de omgeving.

25.07.09 Transfer Sandnesjoen-Glomford

Uitsluitend de 17 met 3 ferries en de hele dag regen en op hogere gedeelten nevel. Bij Levang kwam de pont aan en konden we vrij snel oprijden en overvaren naar Nesna. De volgende pont bij Kilboghamm was kantje boord. We konden er nog net op als laatste en achter ons ging de slagboom dicht. Deze ferrie vaart maar 5x per dag en halfweg passeer je de Poolcirkel. In een uurtje varen werden we naar Jetvik gebracht. In de salon werden we verrast en ineens in de eigen taal aangesproken. Het bleek een Belg die 5 jaar geleden gekozen had voor het rustige leven in Noorwegen. In het laatste stuk kwam hij nog even bijbabbelen en vertelde ons zijn verhaal. In stromende regen op naar de derde ferrie van Agskardet naar Forfoy die 12 keer per dag vaart. Het geluk kan niet altijd aan je kant zijn want we zagen deze pont net wegvaren. Alleen er kwam maar geen pont terug. Ook de kaartjesverkoper kon niet meer vertellen dan dat er problemen waren. Na bijna 1,5 uur kwam er een andere ferry die ons alsnog naar de overklant bracht. In het erop volgend stukje route 17 kom je langs de Svartisen gletsjer. We waren er al eens eerder bij een uitloper van de Svartisen geweest (Engebreen). Op de 17 bij Brasei zijn er 2 uitkijkpunten waar je een uitloper van de Svartisen kan zien die de Holandsfjorden inloopt ( ca 400 meter afstand). Tussen de mistflarden en nevelwolken heen was er een goed uitzicht. Bij Holand is er een mogelijkheid om over te varen naar Engen om dichterbij de gletsjer te komen.

Ruim 7,5 uur nadat we gestart waren kwamen we aan bij ons hotel in Glomford. Afstand 211 kilometer. De 17 is mooi rijden, ook in de regen, maar wel tijdrovend.

Noorwegen Verslag7 Van Utvik naar Namsos

20.07.09 Transfer Utvik- Kristiansund

We gaan op route naar de Vestralen/Lofoten. We doen dat in kleine stapjes. Vandaag voert de route naar Kristiansund. Het is gisteravond gaan regenen en dat buitje bleek uiteindelijk 40 uur te duren. Geen pretje in een tent lijkt me. Via de 60 via Olden-Stryn naar Hellesylt waar de route een stukje langs de Geirangerfjord komt. FOTO 7.1

Zoals de fot laat zien is er van de Geiranger niet veel te zien door de regen. De weg volgend kom je in Sykkylven aan. Direct de pont op naar Speljavik. Na de pont afgeslagen richting Alesund. Onverminderd regen. We hebben met de Hurtigroute het oude jaar nog gevierd inAlesund en we laten dat nog maar op ons netvlies zitten en linea recta De E39 opgezocht naar Vestnes om de ferry naar Molde te nemen. De ferry was net in aantocht dus weinig wachttijd. Bij het oversteken kruiste de Vestoralen van de Hurtigroute ons. Met Molde in zicht konden we door de regen het zelischip (hotel) zien waar we 2 jaar geleden enkele dagen hebben vertoefd. Ter hoogte van het vliegveld van Molde afgeslagen naar de 64 op weg naar de Atlantikhavnveie. Na een aantal kilometers via de 663 naar de kust. De rit voerde ons langs enkele bekende plekjes. Bij de Atlantikhavnveie was het nog steeds kil, koud en nat. Ik sluit een overzichtsfoto bij met groothoeklens genomen waarin het fraaiste deel van deze route in de achtergrond is te zien. FOTO 7.2

Bij Bremsness ging de slagboom van de pont voor ons neus dicht. Dus een half uurtje wachten.

Toen we in ons hotel op de 6^e verdieping aan het nestelen waren hoorde we een bekend geluid. En ja hoor de Hurtigroute draaide de haven in met een vvor ons bekend schip: de Finmarken waarmee we in 2007 met de auto aan boord naar Kirkenes zijn gevaren. De foto met daarin 'onze' boot besluit deze dag. FOTO 7.3

21.07.09 Transfer Kristiansund -Brekstad

Van Kristiansund over de70 naar Kanestraum om over te varen met de ferry Kanstraum-Halsa. De bedopeling was om via de E39 naar Orkanger te rijden. Aan het begin stond een bord dat er in het Noors dat er een omleiding was. Omdat we het plan hadden een paar zijweggetjes te berijden, o.a. die bij Enge om de fjord, toch maar de E39 opgereden. Bij Henna werd er wederom, maar nu nadrukkelijk aangegeven dat de E39 gesperd was en dat we via de 682 om moesten rijden. FOTO 7.4

Dat betekent daar de ferry nemen en via Aure naar Kyrksaeterora. Ondertussen was het droog geworden. En omdat het op zich geen straf bleek om deze weg te rijden werd het toch een aangenaam ritje. We wilde aan het einde de E39 weer oppakken, maar liepen weer direct tegen een bord dat aangaf dat de E39 gesperd was. Onze TomTom gaf ook al direct een alternatieve kortere route dan de planning en de keus was niet dan ook moeilijk. Langs de Hemnetfjorden, een stukje Snilfjorden kwamen we net boven Orkanger uit en vandaar via de 710 naar Valset en de ferry naar Brekstad waar ons hotel stijf naast de aanlegplaats lag. Vanuit onze kamer keken we direct op het water en de haven van Brekstad.

In de namiddag nog een rondje Orland gedaan en de wegen gedaan. Het puntje bij Garten en de graanvelden roepen toch een andere sfeer op dan we tot dat moment hadden gezien. Je bent daar in vlak terrein en hebt even de gedachte niet in Noorwegen te zijn.

FOTO 7.5 en 7.6

22.07.09 Transfer Brekstad-Namsos

De zon deed 's morgens zijn uiterste best door de wolken heen te breken en leverde een fraai lichtspel op over de jachtjes in de haven. FOTO 7.7

De temperatuur lag nog steeds rond de 10C maar dat voelt niet meer onbehaaglijk. Je went aan de temperatuur en er zijn ook niet van die winden zoals in ons eigen land die voor extra afkoeling zorgen. De gevoelstemperatuur ligt haast altijd meerdere graden hoger in Noorwegen. De route vandaag was redelijk recht toe recht aan. Via de 715 via Afjord naar Argard en via de 17 naar Namsos. Direct na Afjord een uitstapje gemaakt naar de kust (terhogg-Grottingen). Bij 10-11C liep de lokale jeugd in zijn blote bast aan de waterkant te spelen. Een idyllisch plekje zoals de foto aangeeft. FOTO 7.8

De rit was meer van hetzelfde. Het blijft genieten van het landschap, maar ook een beetje zich herhalende beelden. Misschien ook een stukje gewenning. In Namdalseid is een oude glasfabriek te bewondenren, maar alleen op vrijdag, zaterdag en zondag. We waren er dus niet op de goede dag. Vlak voor Namsos treft U een afrit (onverharde weg) die naar het Norsk Sagbrukmuseum. Het museum is een oude zagerij die een stukje Noors industrieel erfgoed is. Er zijn nog steeds machines operationeel en wordt nog op bescheiden schaal gewerkt voor speciaal bestellingen voor ouderwetse behandelingen. Het museum is verrassenderwijs gratis. Een aanrader voor wie geinteresserd is in de oude technieken. Het meest verrassende was nog de oven om de stoom te genereren voor de aandrijving. Een waar rookhol.

FOTO 7.9 en 7.10

Noorwegen Verslag6-Utvik-de gletsjers

18.07-09 Utvik-Kjendalsbreen.

Toch even terug naar de vorige avond. We zitten in een mooie hytte, direct aan de fjord. Het was een fraaie dag en de voorgaande avond deed daar niet voor onder. Na een dag fraaie dingen gezien te hebben eindigde onze avond met een biertje aan de fjordkant met een beeld dat je je vaker zou toewense. Geniet mee op afstand en aanschouw foto 6.1.

Vanuit Utvik naar Olden. In het centrum is de afslag naar Lodalen. De weg voer langs een fraai meer: het Loenvatnet. Na 19 km, waarvan het laatste deel een tolweg is, deels langs smalle wegen kom je bij de Kjendalsbreen. Vanaf het einde van de weg is het een kwartierje lopen naar de voet van de gletsjer. Je blijft wel op enige afstand want de gletsjer is gevaarlijk. In de vorige eeuw zijn er 2 grote lawines geweest die de dorpen Nesdal en Bodal begraven hebben onder een watervloed en waarbij 135 mensen zijn omgekomen.

Je kan ook rustiger aandoen en met de boot over het fraaie Loenvatnet varen. Je moet dan wel een klein stukje extra wandelen naar de gletsjer.

Onder 6.2 tot en met 6.4 zijn enkele sfeerbepalende foto's gegeven. Het gebied leent zich tot veel fraaiere foto's als de telelens erop gezet wordt.

Op foto 6.5 een detail van de gletsjer.De kloven en gaten in de gletsjer kunnen wel 30 meter diep zijn. Het blauwe is overduidelijk. Het smeltwater bij deze gletsjer is immens. Een impressie daarvan is in 6.6 gegeven. Ik heb uit meerder foto's hier gekozen voor een sfeerfoto.

19.07.09 Utvik-Brikdalsbreen.

We zijn naar dit gebied gekomen voor de Jostidalbree. We hebben moeten vaststellen dat onze conditie niet dusdanig is om de wandeling over de gletsjer aan te gaan. We moeten het dus doen met de tongen van de Jostidalbree. De bekendste in deze omgeving is de Briksdalbree. De rit voert 20 km door het fraaie Oldendale (foto 6.13) met aan weerskanten bergen van 1800 meter hoog. Er liggen 3 meren in het dal achterelkaar die met elkaar verbonden zijn.

Aan het einde van het dal kan je de auto (betaald) parkeren. Vanaf de parkeerplaats is het 3 km lopen. Het eerste stuk is een nijdige klim van 40 minuten en het laatste stuk van 20 minuten is licht te lopen. Voor wie slecht ter been is of het bij voorkeur gemakkelijk wilt doen rijdt er koetsjes (stolkjerre) van de parkeerplaats tot het gemakkelijke stuk. Er rest dan nog een gemakkelijk stuk dat zo ongeveer voor iedereen loopbaar is. Foto's 6.7 en 6.8 geven de bree te zien. Foto 6.11 een fragment van de grote waterval aan de zuidelijke kant en foto 12 een sfeerfoto van een kleine waterval in het beekje op 1,5 a 2 km van de gletsjer.

Dat het altijd gevaarlijk is (voorbij een aangegeven punt gaat U op eigen risico) is in foto 6.9 te zien. Boven brak er een groot stuk af en vele tonnen materiaal kwam er naar beneden zetten toen ik stond te fotograferen. Halfweg kwam het tot rust, maar aan de onderkant van de gletsjer was te zien dat het ook wel helemaal naar beneden kan komen. De detailfoto's zijn genomen met een 1200 mm lens. Let op foto 6.8 maar op de kleine mensjes aan het einde van het meer om enigszins een beeld van omvang te krijgen.

Het is de grootste touristische trekpleister in de omgeving en de mensen komen in busladingen aan. U bent dus zeker niet alleen als u aan het einde van de ochtend of later komt.

Noorwegen Verslag5-Ardalstangen-Utvik

16.07.09 Ardalstangen

Verkast naar Ardalstangen. Met een plan in het hoofd de reis vanaf de Hardangervidda begonnen.

Na de pont niet de tunnel in maar via de 572 via Ulvik naar Granvin. Een mooie rit maar kostte ons uiteindelijk meer tijd dan bevroed. foto 5.1 We zijn, omdat we tijdig in Flam aan wilde komen Voss maar voorbij gereden. Kort na Voss vind je aan de hoofdroute bij Vinje de Tvindfossen, een tweelingwateval die uit cascades bestaat. Foto 5.2 geeft het bovendeel van de waterval ter zien.

Bij Langhus aan het stukje route Gudvangen-Aurland, kort na het uitkomen van de Gudvangentunnen de 601 ingeslage naar Undredal. In dit dal worden geiten gehouden. Het kerkje bezocht waarvan de kern uit 1300 bestaat. (Foto 5.3 en 5.4) Een staafkerk van oorspronkelijk 2 bij 2 meter. Dat het hier vroeger bar arm was is af te leiden uit de verhalen van de gids dat de weinige zaken die in het kerkje zijn eigenlijk nog grotendeels giften zijn. En dan naar Flam voor een grote deceptie. Rond half een draaiden we het terrein op. Plenty parkeerplaats, relatief weinig bussen, betrekkelijk rustig rondom de souvenirshops en het vakantieseizoen voor de Noren begint deze week pas op te starten en de Flamsbana totaal uitverkocht tot begin van de avond. Dat betekende meer dan 5 uur rondhangen in de omgeving en laat in het hotel. De reden was waarschijnlijk een immens Engels cruise-schip dat aan de wal lag. Foto 5.5. Hebt u plannen voor de Flambana? Vroeg in de ochtend of vooraf zien te boeken.

Wij hebben onze eigen treinreis maar gemaakt en 's wereld langste tunnel maar links laten liggen en de oude route bovenlangs van Aurland naar Laerdal gereden. We hadden die weg al een keer andersom gereden en de route is zo fraai dat het geen straf is om die over te doen. Op het hoogste punt rij je op 1600 meter. Voordat je daar bent (gerekend vanuit Aurdal) kom je eerst nog een fraai uitzichtpunt tegen. De foto is al miljoenen malen gemaakt en er is weinig of geen mogelijkheid een afwijkende foto van dit punt te maken. Daarom het standaard beeld en de activiteiten die je van hoog in de fjord kan zien. Foto 5.6 en 5.7

17.07.09 Transfer Utvik

Van Ardalstangen teruggereden naar de ferry naar Manheller. Je gaat door een tunnel van bijna 7 km en daarna door de Bergstunnel van 2,5 km. Als je die uitkomt is er vrij direct een parkeerplaats waar genoten kan worden van een geweldige uitzicht op de Fjaerland fjord.

In Fjaerland zijn we gestopt voor een bezoek aan het Norsk Bremuseum. Aanbevelenswaard als je wat meer wilt horen over ijstijden, gletsjers en natuurlijke klimaatveranderingen in de klimaattentoonstelling. En dat de zeespiegel ooit meer dan 100 meter lager is geweest. Het gaat over vragen waarom ijs blauw is. Het vertelt ook wat over de menselijke invloed in deze tijd die niet meer en niet minder is dan een extra, niet te verwaarlozen parameter is in de natuurlijke klimaatveranderingen. Maar de hoofdattractie is de 20 minuten durende film over de gletschers in de omgeving. (foto5.8)

Vlak voor de Fjaerlandtunnel is er een klein wandelingetje te maken naar de voet van de Boyum gletscher. (foto 5.9)

Een aantal kilometers na Sogndalfjora de 5 verlaten voor een kleine nevenroute. We konden die nog van een vorig bezoek. Ook dit keer werden we weer niet teleurgesteld. Het gaat wat langzamer dan de hoofdroute, je moet alert rijden vanwege het passeren op deze smalle weg, maar er is veel naturrschoon te zien. (foto 5.10-5.12) Een fraaie route met de gehuchten Orrastad en Kleiv en links een fraai meer. Aan de ander kant kan je af en toe het voortrazende verkeer zien. Bij Selseng moet je de hoofdroute weer op.

Een aantal kilometers na Skei zijn we bij het plaatsje Klakegg weer het binnenland ingedoken voor een 14 km lange doodlopende weg (Stardalen). ( Na 5 km is er een zomercafe waar lokale huisvlijt wordt verkocht (o.a. Jolstratruien). De weg eindigt bij Hoyseth vanwaar 2 fraaie wandelingen zijn te doen. (foto 5.13) Een van 6 uur die naar 1300 meter hoogte voert en 1 door het dal naar een uitloper van de gletsjer va 2 uur. Wij hebben rechtsomkeer gemaakt om naar onze bestemming te rijden. Na eerst nog in het Vatedal (Egge) te rijden zijn we bij Bjyrkelo de 60 opgegaan met als toegift nog enkele fraaie uitzichten voordat we ons huisje in Utvik direct aan de fjord konmden betrekken.

Noorwegen Verslag4-Hardangervidda

14.07.09. Hardangervidda

Eerst maar even tanken in Eidfjord. Om leeg te komen staan in de middle of nowhere is geen pretje. Vervolgens terug over de 7 en iets meer dan 15 km na ons rijdelijk verblijf, in de richting Geilo, vonden we de afslag van de enige weg die je met de auto op mag rijden. Op de hoek van de weg staat een gebouw: Trastolen. Het is een help-yourself tolweg. Briefje invullen, 50 kronen in een envelop met ingevulde gegevens en ticket voor de ruit. Het wijst zich vanzelf. Over de Hardangervidda lopen meerdere bewijzerde wandelwegen (nauw ja wegen) waar je niet vanaf mag. Je zou grandioos kunnen verdwalen want je hebt niet zo veel houvast.

Wat moet je van dit ruwe stukje Noorwegen zeggen op ruim 1200 meter hoogte. Foto 4.1 geeft een omgevingsbeeld. De meningen zullen van kale vlakte tot superlatieven lopen. Wij behoren tot de laatste. De stilte, de ongereptheid, de natuur. Wel zal je voor bloemetjes en mosjes op de knieen of op de buik moeten en de macrolens moeten steken want het is vaak millimeterwerk. Het gebied is op heel veel plekken ook wat drassig. Neem als je hier heen gaat wel wat tegen de muggen mee want als je even stil blijf staan zitten er soms horden om je heen. En dat betekent weer wat afvallers om dit gebied in te gaan. Aan het einde van het stuk, zo'n 15 km dat bereden mag worden, kom je op een meertje uit met een redelijke parkeerplaats van waar mensen uitvliegen om te gaan wandelen. Sommige wandelingen 5 tot 10 uur en anderte meerdere dagen van hut naar hut, want daarvan staan er meerdere in het gebied. Ook bepakte vissers die naar een ca 3 uur wandelen verder liggend meertje gaan om te gaan vissen en waarschijnlijk wel met een tentje een nachtje over blijven want dat kan ook nog in dit gebied. Voor de echte liefhebber een eldorado. Wij hebben het accent voor dit bezoek op de fotografie liggen en in de serie 4 vindt u daarvan een paar foto's. Het weer was overgens voortreffelijk. Niet te warm en droog en behoorlijk wat wolken. (foto 4.2-4.5)

Op de terugweg hebben we een korte wandeling bij het Sysenvatnet gemaakt.(foto 4.6) Een natuurlijk aangelegd meer dat als verzamelbak fungeert en vanwaar een tunnelsysteem naar de 20 km verder gelegen energiecentrale in Eidfjord gaat. Voor de liefhebber is die te bezoeken.

15.07.09 Eidsfjord

Richting Eidsfjord gereden om de Skykkjedalsfossen te bezoeken in het Simadal. De waterval is de hoogste van Noorwegen met een vrije val van 300 meter. Hij wordt echter volledig gecontroleerd/gereguleerd en heeft maar af en toe veel water. Aan het eind van de asfaltweg wordt je geacht je auto te parkeren en over een behoorlijk goede grindweg naar te waterval te wandelen. Er wordt 2 uur voor deze wandeling aangegeven. Nou kan je over het grindpad rijden en er staat geen uitgesproken verbod dus zijn er altijd luie varkens die de wandelaars dwarszitten en er snel heenjakkeren en weer terug. Het gebied is mooi, maar er was weinig water toen wij er waren. (foto 4.7) Wel is er een kleine maar ook hoge waterval vlak voor het einde van het dal die wel altijd water geeft. (foto 4.8).

Terug richting huis en bij Hjolme afgeslagen. De weg is spectalair, 15 km lang, maar erg smal en steil en al snel onverhard. Hij eindigt in een parkeerplaats en met een wandeling van 3 uur is dan de valurfossen, een waterval van 272 meter hoog met meerder cascades, te bezoeken. Half weg sloeg in notime het weer om en viel het water met bakken uit de hemel. Daarom maar gedraaid, hetgeen geen sinecure is op zo'n smal weggetje. De weg was al snel slippery genoeg. Foto 4.9 is een doorkijkje naar Hlomo voordat het begon te regenen

We vonden het mooi geweest en kijken tevreden terug op het bezoek aan de Hardangervidda. O ja er ligt nog wat sneeuw. Niet veel, maar toch, en van een afstand is de Hardanget jokulen te zien waar nog heel veel ligt.

Noorwegen Verslag3-Ardal; en Hardangervidda

12.07.09 Ardal-rondrit en wandeling.

De laatste jaren valt er altijd wel wat in het water. Vandaag hadden we de Prekestoelen op het programma. Bij het wakker worden bekroop er al een onbehaaglijk gevoel. Het zag er erg heiig uit. De zon brak niet door en het ging ook nog regenen. Dan valt er veel weg van het uitzicht. Het mooie in het leven is dat er altijd wat te wensen moet blijven en dat je wel eens over moet rekenen. Dat hebben we dan maar gedaan en we hebben de auto maar eens over zijn bol geaaid en in de omgeving van Strand-Tau-Vosla wat getoerd. Vanaf Tau vaart er een ferry in 45 minuten naar Stavanger dat in de verte zichtbaar is. (foto3.1). Onderweg kom je leuke uitzichtjes tegen. Foto 3.2 is in de omgeving van Fiska genomen. Op de terugweg toch nog even langs het POI van Ardal gereden: de kerk. (foto 3.3)

Later in de middag de wandelschoenen aangetrokken en een wandeling in de omgeving van Ardal gemaakt. Hoog heb je een fraai uitzicht op de fjord (foto 3.4). We hebben al met al toch een heel aangenaam verblijf gevonden in het huisje Hoiland Garden waar we verbleven en waarbij de keuken beslist niet ongenoemd mag blijven. Wat ons betreft een aanrader.

13.07.09 Transfer naar de Hardangervidda.

In een druiligere sfeer de reis ingezet naar ons volgend verblijf naar Garen, 20 km voorbij Eidfjord aan de route 7 over de Hardangervidda. Bij Hjelmelandsvage een vlotte overtocht met de ferry naar Nesnik. De bedoeling was route 13 af te rijden, maar op het allerlaatste moment besloten we toch maar binnendoor te gaan langs de Josenfjorden en over het binnenland van de Ryfylke. (foto 3.5) Ongeveer 11 km na Sand kom je dan weer terug op de 13. De ruige natuur van het binnenland boeit ons toch veel meer dan de geplaveide hoofdwegen. Al vrij snel daarna kom je dan langs het 27 km lange binnenmeer het Suldalsvaln met een maximale diepte van 300 meter. Kort na Hara, net voordat je de tunnels in rijdt, afgeslagen naar de oude weg die al begin 1800 is aangelegd. De rit gaat met scherpe haarspeldbochten snel naar boven en de weg is hooguit 1,5 auto breed. Dus goed opleten op tegemoetkomend verkeer. Passeren kan een lastige klus zijn. Veel overkwam ons dat niet, maar dat hebben we vaker gezien als je dit soort ritten vroeger in de ochtend doet. We zijn zegge en schrijve 3 tegenliggers tegengekomen. Kom je later dan is het geheid drukker. In totaal 16 haarspeldbochten en op het hoogste punt op 1050 meter hoogte. Er lag nog wel sneeuw op meerdere plekken. De temperatuur was 10 graden gedaald. Zo was het rijden in het oude Noorwegen. Lastig, maar zeer de moeite waard.

De kersen waren rijp. Tussen Odda en Kinsarvik waren er veel stalletjes langs de weg. Dit deel is al vanaf 1200 een fruitgebied. De kersen smaakten heerlijk.

Bij Voringfosse kom je door tunnels waarin ook gelijk hoogte gewonnen moet worden en waarin je 360 graden rondgaat. Je blijft draaien en je navigatiesysteem laat wel zien hoe je ronddraait. We hebben inclusief de stops 6,5 uur over de rit gedaan.

Ons verblijf voor 3 nachten was een huisje van Garen Gaard, net voorbij de waterval Voringfossen aan de rand van de Hardangervidda.

In het tegenoverliggende campingwinkeltje is van alles te koop en een vriendelijke dame gaf ons gratis advies waar we het beste heen konden gaan. De dichtstbijzijnde benzinetank is 20 km weg in Eidfjord.

Noorwegen Verslag 2 Ardal-hoogvlakte Viglesdalen

Langzaam op gang gekomen. Wat boodschapjes gedaan en met de auto een binnenroute opgezocht van ?rdal naar Songesand Ook de zijwegen meegenomen naar Nes. De route voert over het hoogland en eindigt bij het dorpje Songesand. Vandaar kan je alleen verder met de ferry van Lysebotte-Lauvik. We zijn omgekeerd en hebben de route weer teruggereden.

De weg is smal met veel uitwijkmogelijkheden om elkaar te kunnen passeren. Vaak is dat niet gebeurt want het was erg rustig. Na een ritje in het dal met het nodige boerenleven ga je bij Ulestad snel omhoog. En passeer je een beekje . (foto 2.1) Van op zij zie je het water niet stromen tussen de stenen. Alleen daar waar er een groter verval is, zoals op de foto is te zien is het water duidelijk aanwezig. De weg vervolgt op ruim 600 meter. Na enkele kilometers rij je langs 2 grote meren. Aan de kant van de weg zie je af en toe een auto staan en bij de meren is waarneembaar dat er met bootjes op gevaren wordt. De meren zijn groot en op de kaart is af te lezen dat het Lyngvatnet meerder kilometers lang is. Een berg diepblauw water. Het 2^e deel dat langzaam verder steigt gaat net onder de Kolifjel door die 918 meter hoog is

Vanaf het hoogste punt waar de weg snel naar beneden gaat naar de ferry is het uitzicht op de Lysefjorden mooi. Er hingen wat wolkjes onder de bergtoppen waardoor het beeld wel enigszins versluierd was. Beneden was het zonnig (foto 2.2). Het water in de fjord is glashelder. Na enig aangenaam verpozen de terugreis ingezet. Bijna bovenaan verwijst er een bordje naar een bijzondere steen. Heen hadden we dat ook gezien maar terug zijn we er gestopt. Een behoorlijk grote steen die heel merkwaardig op slechts enkele punten balanceert. (foto 2.3). terug is het beeld altijd anders dan de heenreis. (foto2.4).

Thuisgekomen een verlate lunch genomen en alras betrok de hemel en ging het regenen, maar ook dat levert fraaie beelden op. (foto 2.5)

De rest van de dag geluierd.

Noorwegen Verslag 1- De aanreis

9.7.09

De keuze is rij je in een dag of maak je een tussenstop in Denemarken. Vanuit huis is het over de 1000 km naar de boot. We kozen de eerste en vertrokken 's morgens rond 6 uur. Vaak zon, soms regen. Tussen Bremen en Hamburg over 72 km een aantal plaatsen waar versmallingen waren vanwege het verbreden van de weg, maar we zijn niet onder de 40km/hr gekomen. Ging toch wel redelijk snel. Hamburg leek rond 11 uur eerder een chaos. We hebben er bijna 5 kwartier oponthoud gehad. Een paar km na de Elbe-tunnel liep alles weer soepel. Met de tussenstopjes erbij was het 12 uur rijden. Wie goed rekent komt dan eveneens op 6 uur uit maar nu in de avond. Denemarken rijdt rustig en zeker wat verder naar het Noorden rij je door grote graanvelden. (foto1.1)

Toch nog te vroeg, maar op het verkeeer kan je tegenwoordig toch niet meer rekenen. We waren zeer ruim op tijd voor de Superspeed naar Kristiansand.

Toch anders dan een langzame boot waar je in je cabine een tukje kan doen. Vroeg aankomen is beslist een nadeel. Het is firts on, last off. (foto 1.2) We hebbben bijna 1 uur op de kade van Kristiansund gestaan en gingen bijna als laatste van het terrein af. Vertrek 20.45, aankomst 00.00 uur, snelheid 27 knopen. (foto1.3) Rond 1 uur in het hotel Rica Norge: geen parkeermogelijkheid. Je mocht wel parkeren voor de deur maar dan moest je uiterlijk 8 uur weg zijn. Na zo'n dag nauwelijks een optie. Op niet al te grote afstand was er een parkeergarage waar de auto voor bijna 10 € de nacht heeft overgestaan. Afijn even na half 2 in de nacht lagen we dan eindelijk in bed. Voor ons geen Superspeed meer met een late afvaart na een dag rijden.

10.7.09 Kritiansand-?rdal

Vandaag een transfer naar ons eerste langere verblijf. Direct na Kristiansand hebben we de E39 verlaten en de kust opgezocht langs plaatsjes als ?lo, Eigebrekk (foto1.4) In de buurt van Mandall weer terug naar de E39. Bij Lyngdall hebben we de kust weer opgezocht en via de 43 (tolweg) naar Farsund en even daarna via de 465 weer terug naar de E39. De 465 is beslist de moeite van het rijden waard. Direct aan het begin snel omhoog en bijna boven aan een klein parkeerplaatsje met een schitterend uitzicht(foto 1.5 en 1.6) De weg ligt hoog, is smal (alleen personenauto's en lokaal verkeer toegestaan) en loopt langs meerdere meertjes en uitzichten op de Ofterfjorden. De uitstapjes kosten toch wel enige tijd en bij Flekkefjord besloten we maar door te rijden naar ?rdal en de kuststreek en Stavanger te laten voor wat het is. De vakantie is nog lang en we waren aan wat rust toe. Even voor Algard afgeslagen en via de 45 en 508 naar de ferry Lauvik-Oanes. Een rustige weg. Over de 13 was het toen nog 3 kwartier naar ons tijdelijke huisje in van Hoiland Gard in ?rdal. We kwamen even na 3 uur aan.