31.07.09 Naar de Lofoten

De Lofoten is een schilderijk, maar touristisch gebied met op veel plaatsen eigenlijk gebrek aan ruimte. Maar daar hebben ze wat op gevonden door de huizen op palen te bouwen. Die elementen en het gebruik van kleuren, vooral de rode, en de bergen geven de Lofoten een geheel eigen karakter. Het is ook aanzienlijk drukker dan de hoger gelegen Vesteralen.

Er zijn 2 wegen die je zuidelijk kunnen voeren. Via de E10 die tegenwoordig vanaf Narvik tot het zuidelijkste puntje van de Lofoten geheel ferry vrij is of de oude route met de ferry Melbu-Fiskebol. Het maakt in tijd en in kilometers niet veel uit. De weg via Melbu is 30 km minder maar heeft een ferry. De E10 heeft een aantal tunnels en dat zijn donkere gaten waar niet veel te zien is. Dus op naar Melbu met de laatse blikken op het landschap van de Vestoralen over de brug bij Storkmarknes naar de pont Melbu. Als laatste auto mochten we erop. Echt proppen.

Direct na de pont rechtsaf geslagen naar de kustweg via Straumnes. Een heerlijke weg om te rijden wat uitzicht betreft. De weg is grotendeels onverhard, maar er wordt aan gewerkt. Over een lengte van 11 kilometer was er steenslag gestort om de weg te asfalteren. Na bereiken van de E10 is er direct een fraai uitzicht op de Austnesfjorden. De bekende plaatsen Svolvaer, en Henningsvaer die een bezoek waard zijn hebben we laten liggen. In een vorige reis hebben we Henningsvaer als uitvalsbasis gehad. Wie dit plaatsje niet gezien heeft, heeft de Lofoten niet gezien wordt er beweerd. Wel hebben we Kabelvag aangedaan. Een aantal kilometers verder zijn we wederom rechtsaf geslagen en over Vinje/Hofsund gereden. Direct na de laatste is er een beschermd natuurgebied. De brug over de Gimsoystraumen is weer zo'n typische brug. Hoog, flinke helling en een draaiing. Bij Kilanplass is een uitzicht dat u niet mag overslaan. Het staat goed aangegeven, maar komt wel direct na een flinke bocht. Als u daar weer gedaald bent komt direct erna de afslag naar Nusfjord. Moet u ook gezien hebben. Het is een plaatsje op de Unesco erfgoed lijst.

Vanaf hier zijn we naar onze bestemming gereden in Reine (Moskenes) waar we 2 nachtjes in een Rorbuer verblijven. Van oudsher zijn dit oude vissersverblijven die overal gerestaureerd zijn.

Na aanmelden bij de receptie en vragen naar uitstapmogelijkheden naar de Maalstroom bleek dat we nog mee konden met de Zodiac die avond. We hebben ons terstond aangemeld. De reis zou half 7 beginnen en zou ongeveer 6 uur duren en dat was een redelijk nauwkeurige inschatting. De start was iets later en we kwamen pas tegen 1 uur weer in ons huisje.

Voor ons was het een belevenis. De Zodiac ontwikkeld een behoorlijke snelheid en klappert behoorlijk op de open zee. Onderweg werd er op enkele punten gestopt en vertelde een gids die aan boord was een en ander over het leven van de vissersmensen die tot 1950 aan de Maalstroom woonden. En daar een bestaan hadden onder omstandigheden die je je tegenwoordig nauwelijks meer kunt voorstellen. De Maalstroom was erg rustig en de Zodiac vervolgde zijn weg om de zuidelijke punt van de Lofoten heen om een grot met tekeningen te bezoeken. Een pittige wandeling van 90 minuten. Wij hadden na zo'n lange dag de energie niet meer en zijn pal voor het doel gestrand. Jammer maar overkoombaar want de trip was belevenis genoeg. Er is nog gezocht naar orka's maar die lieten zich deze avond niet zien. Wel een visarend maar de telelens was thuisgelaten op deze ruwe tocht. Op de terugreis was er meer van de maalstroom te zien en zagen we enkele voorbeelden van het onvoorspelbare gedrag van het water in dit gebied. Het was nog steeds betrekkelijk rustig. Maar het kan hier zo spoken dat grote schepen gemakkelijk in de problemen kunnen geraken. De trip kostte 900 kronen (ruwweg €100) per persoon, maar was het waard. Voor ons oudjes in ieder geval een belevenis van de eerste orde.